SZCZERA wyrasta z opowiadania Sary Maitland Szczera północ w przekładzie Jerzego Jarniewicza. Punktem wyjścia pozostaje jednolity tekst literacki, który w nowej odsłonie zostaje rozwinięty
i przetworzony w wielowarstwową formę sceniczną w teatrze opowieści i ilustracji.

Spektakl przyjmuje formę duetu – spotkania dwóch performerek i dwóch języków, które współistnieją, przenikają się i wzajemnie reinterpretują opowieść.

To historia dwóch kobiet żyjących poza społecznym porządkiem, w świecie bez nazw i definicji relacji. Ich rzeczywistość zostaje zakłócona przez pojawienie się Innego – obecności, która uruchamia proces zmiany, napięcia i nieodwracalnych konsekwencji.

SZCZERA stawia pytania o Inność, tożsamość i relacje – o to, co wydarza się w spotkaniu z tym, co obce, oraz jak język i sposób komunikacji kształtują nasze postrzeganie świata.

Spektakl łączy cztery języki: opowieści, muzyki, język foniczny oraz Polski Język Migowy (PJM).

Tekst – obecny od początku do końca – realizowany jest poprzez różne formy ekspresji: dźwięk, obraz, ruch i znak, dzięki czemu zyskuje nowe znaczenia i rozszerzenia.

Marta Andrzejczyk prowadzi narrację w Polskim języku fonicznym, także poprzez improwizację wokalną (m.in. z elementami śpiewu gardłowego i alikwotowego), tworzy muzykę na żywo korzystając z instrumentów intuicyjnych.

Natalia Świniarska współtworzy spektakl w Polskim Języku Migowym, rozwijając opowieść poprzez Visual Vernacular, poezję migową i ruch sceniczny.

Integralną częścią przedstawienia są również środki wizualne: ilustracje Natalii Tejs oraz formy teatru ożywionej formy – maski i lalki (motanki) – które budują symboliczną i emocjonalną przestrzeń spektaklu oraz współtworzą narrację.

SZCZERA pozostaje teatrem opowieści, który wydarza się tu i teraz – w relacji z widzem, w procesie, w napięciu między formami. To przestrzeń, w której jeden tekst wybrzmiewa wieloma językami, a sens rodzi się pomiędzy nimi.

Autorka opowiadania: Sara Maitland

Tłumaczenie: